Politiek
Politiek verval
Politieke partijen worden momenteel in stand gehouden door talrijke vastgeroeste belangengroepen die zich verzetten tegen elke fundamentele verandering.
Samenlevingen raken in politiek verval als ze hun politieke bestel en het beleid dat daaruit...
JOVD lanceert wietpasmeldpunt
DEN HAAG – De JOVD, de onafhankelijke liberale jongerenorganisatie, lanceert een landelijk meldpunt voor overlast die door het invoeren van de wietpas is ontstaan.
Landelijk Voorzitter Bram Dirkx: ‘Wij zijn tegen het plan rondom de wietpas....
Wat de doen met het Gedoogbeleid? Een kreupel paard dat gespalkt moet worden
Er is nog steeds veel te doen over cannabis en het zogenaamde gedoogbeleid. Schamper wordt gesproken over vermeende naïviteit van hen die voorstander zijn van de huidige benadering van softdrugs.
Lees MeerHet snijden is gelukt! Behalve in eigen vlees
De overheid heeft de onaardige gewoonte om uit te dijen als een melkwegstelsel. Je zou denken dat de tweede crisis in drie jaar stimuleert om na te denken over een kleinere overheid. Toch lijkt dat niet te gebeuren.
Lees MeerJOVD-afdelingen Limburg betreuren val coalitie
MAASTRICHT: De vier Limburgse afdelingen van de onafhankelijke liberale jongerenorganisatie JOVD betreuren de val van de Limburgse coalitie. In deze tijden van economische malaise is het volgens de jonge liberalen alles behalve wenselijk en niet goed...
Lees MeerIngreep in het PGB is noodzakelijk én goed
Het kabinet grijpt fors in, in het Persoonsgebonden Budget (PGB): De regeling in haar huidige vorm zal voor slechts ca. tien procent van de budgethouders toegankelijk blijven. Juist omdat er veel commotie is over de ingrijpende wijzigingen lijkt het mij goed om het ook van een andere kant te bekijken.
Eerst wat feiten: in 2003 hadden 50.000 mensen een PGB. Inmiddels is dat aantal opgelopen tot 130.000 mensen, die samen over 190.000 toegekende budgetten beschikken. Volgens de belangenvereniging Per Saldo bedraagt het gemiddelde PGB 12.000 euro. In totaal kost het PGB ons jaarlijks echter 2,7 miljard euro, wat neerkomt op een kleine 21.000 euro per budgethouder.
Het kabinet ziet zich niet alleen genoodzaakt fors te snijden in de uitgaven, zij verwacht ook meer participatie door burgers, in het bijzonder op het sociale vlak. Terecht: als je de rol van de overheid zoveel mogelijk wilt beperken, zal de overheid zich op diverse vlakken (veel) terughoudender moeten opstellen, en burgers zelf een actievere rol moeten laten spelen in het regelen van de dagelijkse dingen.
De afgelopen dagen hebben we vaak de kritiek gehoord dat de inperking van het PGB de zelfredzaamheid van zorgnemers juist negatief beïnvloedt, door hen afhankelijk te maken van het Thuiszorgaanbod. Die kritiek onderschrijf ik slechts ten dele. Het is inderdaad zo dat zelf je hulpverleners kunnen kiezen een groter gevoel van vrijheid kan geven. Daar staat tegenover dat het ook verplichtingen met zich meebrengt, zoals het voeren van een budgetadministratie, en indien nodig, steeds weer op zoek te gaan naar nieuwe hulpverleners. In wezen is de hulpvrager nog steeds behoorlijk afhankelijk van derden, het systeem, en niet in de laatste plaats, de soms wispelturige politiek. Een bijkomend fenomeen is dat de mantelzorger nu vaak (deels) uit het PGB wordt bekostigd, waarmee de mantelzorger de facto formeel in dienst is gekomen van de zorgvrager.
Vermindert de aanpassing in het PGB de zelfredzaamheid van zorgvragers? Vaak niet. Het maakt voor de zelfredzaamheid immers niet uit wie de hulp verleent, of hoe deze gefinancierd wordt. Wel kan het in bepaalde gevallen de participatie van de zorgvrager aantasten. Dat is bijzonder spijtig, want ook met een beperking, zie ik graag dat iedereen maximaal participeert aan het maatschappelijk leven. Werk is, daar waar mogelijk, een integrale component van. Voor deze gevallen was het goed geweest als er iets meer met de kaasschaafmethode was gewerkt. Door de omvang van de sector bleek dit nagenoeg onmogelijk - zeker op korte termijn. Maar laten we het vooral niet uitsluiten, en de overgangsperiode gebruiken om ook voor deze groep een passend aanbod te ontwikkelen.
Goed bezien hebben we het hier echter over een kleine groep. Feit is dat het PGB in haar huidige vorm onbetaalbaar is geworden. Was er tussen 2003 en 2010 al een stijging van 160 procent in het aantal budgethouders, er is geen enkele reden om aan te nemen dat die stijging de komende jaren niet door zal zetten. Eenzelfde scenario deed zich voor bij de WAO (tegenwoordig WIA), waar een massale herkeuring van de destijds gerechtigden nodig was om deze volksverzekering weer betaalbaar en eerlijk te maken.
Zoals VVD-kamerlid Brigitte van der Burg onlangs in de Kamer stelde: In Nederland is men altijd tweemaal zieker dan in de rest van Europa. Mijn inziens komt dit enerzijds door onze neiging mensen meteen een label op te plakken, en anderzijds door politieke onwil de problemen bij de kern aan te pakken. Wat dat label betreft: als ieder kind en tiener met het label ‘moeilijk’, 'onhandelbaar' of 'psychiatrisch' in een van de vele programma's verdwijnt, dan zal Nederland nog voor het eind van de volgende eeuw een land van zieken en hulpelozen zijn, die nooit hebben geweten beter te kunnen.
Terug naar het PGB. Onlangs las ik het verhaal van ouders met drie kinderen, waarvan er één een zorgbehoefte had. Dankzij het PGB kon dit gezin twee studentes inhuren 'voor een tarief waar zij blij mee waren, en dat beduidend goedkoper was dan de thuiszorg'. Het mooie was dat die twee meiden zo vaak over de vloer kwamen dat ze 'deel waren geworden van het gezin, en ook met de andere kinderen speelden'. De moeder gaf ook aan dat haar kind anders 'waarschijnlijk naar een instelling had gemoeten'. Uitzonderingen daargelaten, kan het niet zo zijn dat twee ouders niet de zorg kunnen verlenen die twee studentes - parttime - wel kunnen verlenen. Het is volstrekt ridicuul om je kind op te laten nemen in een instelling als de overheid de extra thuiszorg die je kind behoeft - én die jij als ouder ook kunt leveren - niet meer betaalt. De rol van de overheid dient zo ver mogelijk buiten de persoonlijke levenssfeer van de burgers te blijven – dat geldt hier evenzeer als op elk ander vlak.
Ja, we zetten in op maximale arbeidsparticipatie - ook door de ouders. Als de gezondheid van hun kind volledige arbeidsparticipatie echter in de weg staat, heeft de zorg voor hun kind prioriteit. Dat is nu eenmaal een van de verantwoordelijkheden die je er als ouder bij krijgt als je de keuze voor een kind maakt.
Rond het PGB is een enorme, geldverslindende industrie ontstaan van bureaus die bemiddelen, administreren en lobbyen. Het gebrek aan toezicht, en de makkelijke toegankelijkheid van het PGB hebben een aantal malafide partijen de kans gegeven ernstig misbruik te maken van het systeem. Hoewel dit misbruik in principe eerstens bij de kern moet worden aangepakt, zal het fors reduceren van het aantal budgetnemers de uitdijende industrie er omheen ook een halt toeroepen. De forse ingreep in het PGB kan tegelijkertijd gebruikt worden om het programma dusdanig te versimpelen dat een groot deel van de gelieerde industrie overbodig wordt. Ook dat zal leiden tot een forse kostenbesparing.
Duidelijk is dus dat ook dit onderdeel van de zorg toe is aan een grondige herpakking. Het PGB is uitgegroeid tot een potje waar je makkelijk zorg uit kunt financieren die soms broodnodig, maar veel vaker voor betrokkenen gewoon handig is. Als ‘handig’ betekent dat de kosten jaarlijks exploderen, heeft de overheid de taak in te grijpen voordat iets, dat oorspronkelijk heel mooi en efficiënt was, aan haar eigen succes ten order gaat. Dit moet het PGB betaalbaar en binnen bereik houden voor hen die echt niet zonder kunnen.
Joël Andoetoe is duo-raadslid voor de VVD in Amsterdam-West en schrijft op persoonlijke titel.
Reacties
Het is ook een vooruitgang dat dit verankerd gaat worden in de Wet, zodat deze mensen geen onzekerheid meer hoeven hebben dat zij het PGB kwijt zullen raken.
Wanneer er niet zou worden ingegrepen zou het zo kunnen zijn dat in de toekomst, bij doorzetten van de ongebreidelde groei van het gebruik van PGB's ook de zorg voor wie echt niet zonder kan, in gevaar komt. En dan tref je pas echt keihard de meest kwetsbaren.
Misschien moet je eerst 's met een aantal van die mensen gaan praten!
En wat participatie en eigen verantwoordelij kheid door burgers betreft lees mijn brief aan staats
www.mva-vervoer.nl
en de blog
www.koekemokke.nl/?p=727
maar eens.
Denkt u nou echt dat dat voor deze mensen een oplossing is?
Dit doet me realiseren en U de oprechte vraag te stellen: heeft U weleens een PGB aangevraagd? Ga nu niet schutteren, maar ik heb zolang het vermoeden dat elke VVD'er die zich zo trots op de borst slaat, geen flauw benul heeft wat voor een strenge selectie aan de poort is. Heeft U zo weinig vertrouwen in jeugdzorg?
En Meneer, autisme is een chronische ziekte waarvan U denkt dat als we de label niet meer noemen, de ziekte verdwijnt. Hoe naïef kunt U zijn, hoe kwetsend bent U naar ouders toe die 24/7 de zorg dragen voor een kind die dit heeft. En nee dat kan men niet zien tijdens een zwangerschap. Zullen we het woord kanker dan ook maar negeren? Diabetes? Downs Syndroom? Door het negeren of sterker nog, een ziekte die zo lang bestaat niet meer te labelen brengt U een grote schade toe.
Misschien moeten we het woord politici en belasting maar eens gaan schrappen, want mja die lonen van politici die geen kennis van zaken hebben en dus onbezonnen besluiten nemen zodat we het zorgsysteem nog verder gaan opblazen rijzen ook de pan uit.
Ik denk wel dat er iets meer flexibiliteit mag zijn: de 10% norm is wel erg hard, en liever zou ik zien dat die wat breder wordt, terwijl de hoogte van het pgb aan een redelijk maximum wordt gesteld. Zelfde besparing, maar op een manier die mij nuttiger lijkt.
Hoe denk jij daar over?
Zo maakt de complexiteit van het aanvragen en beheren van een PGB dat alleen de slimmeren onder de zorgvragers er gebruik van kunnen maken. De facto is er in PGB land sprake van het recht van de sterkste/slimste. Met de door links veelgeroemde solidariteit heeft dat niets meer te maken. Daar vloeit bijna rechtstreeks nog een ander probleem uit voort: de mate waarin gebruikers van het PGB 'voorkruipen' op de schaarse markt van zorgverleners. Het meest bekende voorbeeld is de vrouw van Job Cohen, die vijf zorgverleners in dienst heeft. En op de radio hoorde ik een mevrouw die met gepaste trots vertelde dat zij 18 (achttien) mensen in dienst had. En dat terwijl de demente opa en oma van Henk en Ingrid in het verpleeghuis wegkwijnen bij gebrek aan . . . personeel. Een cynicus zou zeggen dat met een PGB grachtengordelz org wordt geleverd, maar zo'n cynicus ben ik niet. :-)
Tot slot zei Fleur Agema bij Knevel en van de Brink ook nog iets opmerkelijks. Zij zei dat er van uit werd gegaan dat na het opheffen van het PGB een aantal zorgvrager zal afzien van zorg. Opmerkelijk, omdat als je kan afzien van zorg dat impliceert dat je die zorg niet nodig hebt! En dat terwijl we al sinds 1998 werken aan die zogenaamde objectieve en professionele indicatiestelli ng. Het CIZ laat er blijkbaar nog steeds door die geen zorg behoeven! De conclusie kan dan m.i. geen andere zijn dan dat de eerste bezuiniging moet worden gezocht in de opheffing van het bureaucratische , volstrekt overbodige, incompetente Centrum Indicatiestelli ng Zorg en haar neefjes bij de bureaus Jeugdzorg.
Het afschaffen ervan en mensen weer naar moloche bureaucratische zorgfabrieken sturen lijkt mij NIET erg liberaal. En daarbij kost dit toch ook geld? Is er nou echt sprake van een bezuiniging?
Als onterecht gebruik en misbruik het probleem is, waarom dan niet gewoon het systeem behouden en strengere toelatingseisen en controlere regelen? Ik hoor net datr er jaarlijks slechts 6 miljoen aan fraude is vastgesteld. Dit is niks op een bedrag van meer dan 2 miljard.
A; met al zie ik (nog) niet in waarom ingreep in de PGB noodzakelijk en goed is. Ik zie de conclusie in het artikel nog niet echt onderbouwd in het artikel zelf. Jammer.
Toegelaten worden tot een PGB is bepaald geen sinecure. Er wordt een budget vastgesteld naar de zorgbehoefte van de cliënt. Hoe, de cliënt dat budget inricht is aan hem/haar! Al doet ie het met 100 mensen, het budget wordt er niet hoger door.
Uw reactie over Job Cohen en de 7 of 18 mensen snijdt dus geen hout en mag ik zelfs populistisch noemen. Overigens zou ik geen 18 mensen over huis willen hebben, en met mij de meesten. Je kijkt hoe je met een zo beperkt aanbod aan mensen de 24/7 zorg invult.
En dan die concurrentie, die concurrentie is omgekeerd. Zorgverleners verdienen in de Zorg in Natura vaak meer dan bij PGB's. Het is niet eenvoudig om goede mensen voor PGB invulling te krijgen.
En dat er in de zorg in natura ansich moeilijk mensen te vinden zijn zou wel eens alles te maken kunnen hebben met de massaliteit en onpersoonlijkhe id van die zorg. (Ik chargeer hier)
Een maximum aan een PGB is geen optie, er zal goed geindiceerd moeten worden, en ja dat betekent in het ene geval een extreem hoog budget omdat iemand ook extreem zorgbehoeftig is en in het andere geval kan je het met een paar duizend af.
De fundamentele discussie die gevoerd moet worden is welke zorg wij voor welke mensen acceptabel vinden.
In dat verband denk ik even aan de film SAM van Ria Bremer, iemand die volledig ontplooit is door forse ondersteuning. Vindt de VVD dat acceptabel of niet, dat is de fundamenteel ethische vraag waar we het over moeten hebben. En die discussie zie ik te weinig in de Kamer gevoerd worden!
Pas daarna hoe we het benodigde budget afwegen. tegen de andere overheidskosten .
De JSF, HRA en nog wat zaken zijn al eens langsgekomen.
Als de kosten van de zorg o.a. door de vergrijzing toenemen, mischien moeten we dan een periode daar een groter deel van ons inkomen voor reserveren. Het is een utopie dat dat voor hetzelfde geld blijft kunnen. En, er gloort licht aan hnet eind van de tunnel, want de vergrijzing houdt ook nog een keer weer op.
En tenslotte ben ik het helemaal met de conclusie van Arjan eens.
Ik kan vanuit mijn positie niet beoordelen of er mensen onterecht gebruik maken van een PGB. Dat zou mogelijk kunnen, maar ik heb geen idee hoeveel het er zijn.
Als wij stoppen met de zorg voor ons pleegkind gaat hij geheid naar een instelling, waar hij 24/7 toezicht nodig heeft. Maar, zoals iemand anders op Twitter al opmerkte, dat gebeurt alleen "Over my dead body"
Je kan natuurlijk cynisch blijven opmerken dat ik dan dus die zorg niet nodig blijk te hebben "be my guest" ......
Ik zou zeggen neem het eens een maand van ons over, wellicht kom je dan tot een andere conclusie.
het budget wordt inderdaad niet hoger door invullen van de zorg met twee, vier of vierhonderd mensen. Dat is ook mijn punt niet. Mijn punt is dat PGB geschikt is voor slechts een deel van de zorgvragers en dat dit deel een voorsprong neemt, heeft en wil behouden op de veel grotere groep die geen PGB kan beheren. Voorzover onze gezondheidszorg op 'solidariteit' is gebaseerd wringt daar iets.
Het feit dat de natura zorg massaal en onpersoonlijk is pnderschrijf ik van harte. Laten we daar dan iets aan gaan doen.
RSS feed voor reacties op dit bericht